وبلاگ معامله در فارکس در ایران
» مشکل صندوق های تامینی
پروفسور D. کوین میلز می گوید ، صندوق های پرچین چیز بزرگی جدید است - و این برای یک سرمایه گذار متوسط بد است. گزیده ای از چرخ ، معامله و سرقت.
در حالی که سرمایه گذاران هنوز در حال یادگیری آنچه در دهه 1990 برای آنها اتفاق افتاده است و سعی می کنند پول خود را پس بگیرند ، خود را با مجموعه جدیدی از خطرات روبرو می کنند - در بعضی موارد از همان افرادی که قبلاً آنها را قربانی می کردند. و در حالی که برای همه سرمایه گذاران دشوار بوده است ، سرمایه گذاران کوچکتر زمان خاصی را تجربه کرده اند. در دهه 1990 سرمایه گذاران کوچک به شرکتهای مالی حرفه ای که بازار را دستکاری می کردند ، از دست دادند. این بار به احتمال زیاد آنها را از دست می دهند - اگر آنها مراقب نباشند - به سایر سرمایه گذاران پیشرفته نیز.
چیز بزرگ بعدی - صندوق بودجه
بیشتر سرمایه گذاران در اینترنت و حباب های مخابراتی به شدت سوزانده شدند. کسانی که پول باقی مانده اند ، یا پس انداز جدیدی دارند که وارد سرمایه گذاری می شوند و به دنبال سرمایه گذاری هستند ، شنیده اند که صندوق های تامینی به خوبی انجام داده اند. به عنوان مثال ، آنها شنیده اند که صندوق ببر جولیان رابرتسون درآمد کسب کرده است ، بنابراین آنها به دنبال آن نوع مدیریت سرمایه گذاری هوشمند هستند.
با سنجش این تقاضا ، این همان کاری است که آنها به بهترین وجه انجام می دهند ، بانک های سرمایه گذاری اکنون در حال ایجاد وجوه هستند که در آن زمان در سایر صندوق ها سرمایه گذاری می شوند. این چیز جدید بزرگ ، صندوق صندوق ها است. افرادی که در طول اینترنت و حباب از راه دور وجوه را مدیریت می کردند ، و سپس دیدند که این وجوه در زیر می روند ، اکنون به عنوان مدیران صندوق های پرچین ظاهر می شوند. اما سرمایه گذاران که پیراهن خود را در اینترنت و صندوق های مخابراتی که توسط این افراد اداره می شود از دست داده اند ، دیگر پول خود را به آنها نمی دهند. بنابراین چگونه مدیران پول می توانند (زمانی از صندوق های متقابل اینترنت ، اکنون صندوق های پرچین) آن را دریافت کنند؟پاسخ این است که سرمایه گذاران را مجبور به واگذاری پول خود به یکی از بانکهای بزرگ سرمایه گذاری یا کارگزاری ها - Citibank ، Chase ، Merrill Lynch یا Bear Sterns - که سپس آن را برای آنها در صندوق های پرچین سرمایه گذاری می کند. وجوه وجوه ، این کلمه در وال استریت است ، حباب بعدی است - مکان بعدی برای متخصصان بازار مالی برای قتل.
در بسیاری از موارد، بانک‌ها سرمایه‌گذاری‌های افراد واجد شرایط را می‌پذیرند - افرادی که دارایی خالص آنها بیش از مقدار مشخصی است. اما معیار ارزش خالص تا حدودی انعطاف‌پذیر است و سرمایه‌گذاران کوچکتر در حال ورود به این صندوق‌ها هستند. آیا این سرمایه‌گذاری‌ها برای حقوق بازنشستگی، پس‌انداز دانشگاه، IRA و 401(k) مناسب هستند؟ما هنوز پاسخ این سوالات را نبینیم. این احتمال وجود دارد که اگر سرمایه‌گذاری‌ها، به اصطلاح، از طریق یک بانک بزرگ که تظاهر به اعمال احتیاط در مدیریت بر صندوق‌های تامینی که پول سرمایه‌گذاران در آن ختم می‌شود، شسته شود، آن‌گاه تا زمانی که یک سقوط دیگر سقوط کند، وجوه صندوق‌ها مناسب تلقی می‌شوند. سرمایه گذاری ها
بانک یک واسطه بین سرمایه گذار و صندوق تامینی است. بانک تظاهر می کند که حلقه ای از امنیت، سرمایه گذاری محافظه کارانه را در اطراف وجوه سرمایه گذاران خود قرار داده است، اما در واقع آنها را صرفاً برای مدیریت به یک صندوق تامینی منتقل می کند. بانک برای درصدی از دارایی های مدیریت شده یا درصدی از سود سرمایه گذاران، پول سرمایه گذاران را در صندوق های دیگر برای مدیریت قرار می دهد. کارمزدی که سرمایه‌گذار به بانک می‌پردازد برای تخصص است که سرمایه‌گذار در انتخاب صندوق‌های تامینی برای سرمایه‌گذاری فاقد آن است، و بانک ادعا می‌کند که دارد اما واقعاً ندارد – چیزی بیشتر از تخصص صندوق‌های سرمایه‌گذاری در انتخاب سهام دات‌کام. بانک ها استدلال می کنند که تخصص دارند که به آنها امکان می دهد صندوق های تامینی بهتری را برای سرمایه گذاری انتخاب کنند. و مدل‌های آماری را ارائه می‌کنند که ظاهراً ریسک‌های سرمایه‌گذاران را به درستی تخصیص می‌دهند. اما اتکای کمی باید به اینها داشت. بانک‌ها ممکن است بتوانند سرمایه‌گذاران را از شبانه‌ترین صندوق‌های تامینی دور کنند، اما فراتر از این حفاظت آستانه، تخصص لازم برای اعمال احتیاط بر سرمایه‌گذاری‌های انجام شده توسط یک صندوق تامینی در دسترس بانک‌ها نیست.
همه اینها که سرمایه گذار قبلاً دیده است. مدل‌های آماری ریسک و پاداش، مدیریت سرمایه‌گذاری محتاطانه ظاهراً همراه با روش‌های عجیب و نامعلوم با سرمایه‌گذاری‌های بسیار پرخطر، از ویژگی‌های حباب اینترنت بود. و اینجا، کمتر از سه سال بعد، کل معجون دوباره در ظاهری متفاوت ظاهر می شود. باز هم، فروشندگان بانک‌ها و کارگزاری‌ها به سرمایه‌گذاران می‌گویند که پناهگاه امنی برای سرمایه‌گذاری با بازده بالا دارند و پول سرمایه‌گذاران را در ابزارهای سرمایه‌گذاری بسیار سفته‌بازانه قرار می‌دهند.
بنابراین ما در حال چرخش کامل دایره هستیم. در طول حباب اینترنت و مخابرات ، سرمایه گذاران پول را در صندوق های متقابل قرار دادند و معتقد بودند که با دقت اداره می شود ، فقط برای کشف اینکه در سهام Dot-Com و مخابراتی قرار گرفته است. هنگامی که حباب پشت سر گذاشت ، پول بیشتر از بین رفت. به دلایل خوب ، از بسیاری از صندوق های متقابل ناامید شده اند ، سرمایه گذاران به بانک ها روی می آورند ، که پول سرمایه گذاران را به مکان هایی به عنوان سوداگرانه سهام Dot-com و از راه دور هدایت می کنند. اما این بار تخریب ارزش سرمایه گذاران به احتمال زیاد شکل زیادی در قیمت های سهم و به دنبال آن فروپاشی نمی کند. یعنی حباب در قیمت های سهم که در یک نیم تنه دیدنی سوراخ می شود. درعوض ، میانگین بازار خیلی حرکت نخواهد کرد ، در حالی که ارزش در صندوق های تامینی مصرف می شود ، زیرا آنها به بالا و پایین ، طولانی و کوتاه ، بر حرکت قیمت ها در بازارها ، افزایش می یابد.
در طول حباب ، به راحتی می توان دید که پول یک سرمایه گذار به کجا رفته است - در سهام یا در یک صندوق متقابل سرمایه گذاری شد و با افزایش قیمت سهام ، حساب خود را نیز انجام داد ، و هنگامی که آنها سقوط کردند ، حساب وی نیز چنین کرد. با صندوق های تامینی ، پول در مواضع Arcane با یا در برابر بازار ، گاهی اوقات به شکلی پیچیده و از دست می رود ، و حتی مدیران صندوق نیز دقیقاً نمی دانند که چه چیزی باعث موفقیت یا عدم موفقیت می شود. از دیدگاه اکثر سرمایه گذاران ، از جمله بانکهایی که در هنگام واسطه پول سرمایه گذاران تخصص دارند ، سرمایه گذاری می کنند ، وجوه سرمایه گذاری می کنند و در صندوق های تامینی به یک صندوق سیاه می روند که در آن نمی توان دید که چرا این صندوق رشد می کند یا کاهش می یابد. سرمایه گذار از مدیریت واقعی صندوق خود نسبت به حباب اینترنت دور است. نتیجه احتمالاً خیلی بهتر نخواهد بود.
علیرغم وسوسه فکر کردن ، یک سرمایه گذار فقط با یافتن راهی برای پیوستن به صندوق پرچین ، نمی تواند از او در این بازار محافظت کند. اکنون هزاران نفر از آنها وجود دارد و بیشتر آنها بسیار بد هستند. در دوره گرسنگی ، برخی از گرگ ها توسط دیگران خورده می شوند. این در بین صندوق های پرچین اتفاق می افتد.
بودجه پرچین
تعداد فزاینده سرمایه گذاران کوچک که وارد بازار شده اند ، اکنون با صندوق های تامینی روبرو هستند ، بازیکنان بزرگ و جدید پیشرفته در دنیای سرمایه گذاری که نه تنها افراد ثروتمند بلکه صندوق های بازنشستگی بزرگ و موقوفات پول ریخته اند. سرمایه گذاران بزرگ مانند صندوق های پرچین مخفی هستند و سرمایه گذاران کوچک به اندازه کافی محافظت نمی شوند. این یک مجموعه برای یک سرمایه گذار کوچک است که کشته شود.
صندوق های پرچین واقعاً پرچین نیستند. آنها عمدتاً کوتاه و همچنین خرید طولانی می فروشند. و آنها در بازار بسیار پرخاشگر هستند ، موقعیت های قوی را به خود اختصاص داده و خیلی سریع پول را جابجا می کنند. گزارش خبری ظهر صادر می شود. لحظاتی بعد صندوق های پرچین در حال خرید یا فروش هستند. آنها پویایی جدیدی را به بازار اضافه کرده اند که در حجم بسیار زیاد معاملات سهام منعکس می شود و در مدت زمان بسیار کوتاهی که سهام (به طور متوسط) توسط سرمایه گذاران برگزار می شود. بازار بسیار بی ثبات تر است. در هر خبری سنبله های معاملاتی وجود دارد.
برای سرمایه گذاران این مهم است که بدانند که سهام سهام در سالهای اول قرن بیست و یکم فقط پایین نیست بلکه به یک روش خاص کاهش می یابد ، در نتیجه نیروهای جدید در کار در بازار ، که مهمترین آنها این استصندوق پرچینیک سرمایه گذار صندوق پرچین باید حداقل 1. 5 میلیون دلار ارزش خالص برای سرمایه گذاری داشته باشد. وجوه کمی تنظیم می شود و فعالیت ها ، معاملات و تعادل آنها را گزارش نمی کند. سرمایه گذار کوچکتر نمی تواند این بازی را با موفقیت انجام دهد. او فقط می تواند به امید تظاهرات پایدار در بازار برود ، در حالی که از طریق صندوق پرچین یک سرمایه گذار ثروتمند تر می تواند طولانی یا کوتاه برود. سرمایه گذار معمولی می تواند تنها از یک طریق - یک بازار - درآمد کسب کند ، در حالی که سرمایه گذار بزرگتر می تواند آن را به سمت بالا یا پایین برساند.
صندوق های پرچین بخش بسیار بیشتری از بازار نسبت به گذشته است. آنها مانند بسیاری از مدیران صندوق از هر نوع ، از ذهنیت گله پیروی می کنند. وقتی همه آنها طولانی می شوند ، بازار افزایش می یابد - وقتی همه آنها کوتاه می روند ، سقوط می کند. آنها تمایل دارند به یک راه بروند ، سپس بعدی - و بازار از روز به روز تغییر خشونت آمیز را تجربه می کند ، اما در یک محدوده باریک و بدون روند زیاد. بودجه پرچین در دهه گذشته از حدود 2000 به 6000 نفر افزایش یافته است و دارایی های مدیریت شده از حدود 69 میلیارد دلار به حدود 600 میلیارد دلار افزایش یافته است. 278 صندوق در استراتژی سرمایه گذاری متفاوت است - برخی از آنها طولانی ، برخی کوتاه ، برخی از هر دو. برخی از آنها از اهرم استفاده می کنند ، برخی این کار را نمی کنند. اروپا حدود 450 صندوق پرچین را مدیریت می کند که معادل 65 میلیارد دلار و تعداد آنها و مبلغ سرمایه گذاری شده به سرعت در حال رشد است (بیش از افزایش چهار برابر در 3 سال گذشته) 279 صندوق بیشتر به معنای رقابت بیشتر است و اکنون برخی از وجوه در حال بسته شدن هستند.
بانک های سرمایه گذاری جلساتی را برای سرمایه گذاران (افراد با ارزش خالص بالا و صندوق های بازنشستگی) برگزار می کنند تا آنها را با صندوق های تامینی آشنا کنند. در اینجا شرح یکی از این جلسات است."ناگهان چراغ ها خاموش شد و دو بازاریاب صندوق سرمایه گذاری مورگان استنلی روی صفحه های تلویزیونی غول پیکر ظاهر شدند. این جفت خوش تیپ - هر دو مرد - کلاه گیس های بلوند و لباس های تشویق کننده با دامن های چین دار داشتند.«چیلتون، چیلتون، او مرد ماست؛ اگر نتواند آن را کوتاه کند، هیچ کس نمی تواند!» این گزارشی از کنفرانس صندوق سرمایه گذاری مورگان استنلی است که در هتل بریکرز در پالم بیچ در ژانویه 2002 برگزار شد. مرجع تیم پپ این بود. به ریچارد چیلتون از شرکت سرمایه گذاری چیلتون، یک صندوق تامینی مستقر در کنتیکت. 280
بانک ها به ندرت برای این نوع سرگرمی ها کارمزد دریافت می کنند. آنها پول خود را از معاملات و سایر خدماتی که اکنون منبع درآمد بزرگی برای بانک ها هستند به دست می آورند.
صندوق های تامینی در سال 1949 شروع به کار کردند، و در اواخر دهه 1980 مد بودند، سپس با شکست مدیریت سرمایه بلندمدت لکه دار شدند، سپس در اواخر دهه 1990 به محرک های اصلی بازار تبدیل شدند و رشد بسیار زیادی داشتند. آنها اغلب شرکای نزدیک بانکهای سرمایه‌گذاری هستند، زیرا صندوق‌ها واحدهای مدیریت پول کوچکی هستند که رتبه اعتباری ندارند و زیرساخت‌های کمی ندارند، بنابراین باید قابلیت تسویه و تسویه، موجودی‌های وام سهام و ترازنامه بانک‌ها را اجاره کنند.
صندوق‌های تامینی ادعا می‌کنند که می‌توانند بدون توجه به جهت بازار، بازدهی قابل توجهی را ارائه کنند. مانند صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک و مدیران پول سنتی، اکثر صندوق‌های تامینی احتمالاً نمی‌توانند شاخص بازار را شکست دهند، اما تعداد کمی از آنها بسیار خوب عمل می‌کنند. صندوق های تامینی در حال حاضر به سرمایه گذاری های قابل احترام برای صندوق های بازنشستگی تبدیل شده اند، همانطور که شرکت های سرمایه گذاری خطرپذیر حدود پانزده سال پیش این کار را انجام دادند. کالج‌ها و دانشگاه‌های بزرگ 20 تا 30 درصد از سرمایه‌های خود را در صندوق‌های تامینی دارند و به همین دلیل سهم عمده‌ای در تغییر بازار بر خلاف منافع بیشتر سرمایه‌گذاران دارند. صندوق بازنشستگی، یک میلیارد دلار را در صندوق های تامینی سرمایه گذاری کرد. این یک مهر تایید اصلی بود. با این حال، این صنعتی است که Institutional Investor درباره آن می‌نویسد: «این صنعت [صندوق‌های تامینی] مخفی و دور از بکر بودن، مدت‌هاست که به دلیل ارائه اطلاعات ناچیز (در صورت وجود) و اقدامات مشکوک در جمع‌آوری کمک‌های مالی بدنام بوده است.»282
تحقیقات نشان می دهد که سرمایه گذاران بلند مدت باید در صورت افزایش نوسانات ، تخصیص نمونه کارها خود را به سهام خود کاهش دهند. اما همچنین نشان می دهد که نوسانات کافی برای توجیه افزایش زیاد تقاضا برای سهام برای اهداف محافظت وجود ندارد . 283 در بازار امروز ، سرمایه گذاران بلند مدت باید از سهام خود خارج شوند و نیاز کمی به خرید سهام برای محافظت از نوسانات دارند.
بنابراین هیچ توجیهی برای رشد عظیم صندوق های پرچین وجود ندارد. از این رو که شیدایی صندوق پرچین به سادگی جدیدترین چیزهای جدید و جدید صنعت اوراق بهادار برای سرمایه گذاران است - یک فروش دیگر.
تنظیم صندوق های تامینی
صندوق های پرچین ، مانند صندوق های سرمایه گذاری ، عملکرد را فاش نمی کنند. اما آنها باید این کار را انجام دهند. آنها باید از آنها خواسته شود که فعالیت ها و موقعیت ها را به طور مکرر به مقامات نظارتی گزارش دهند تا تنظیم کننده ها بدانند که چه اتفاقی می افتد. هنگامی که بحران مدیریت اعتبار بلند مدت شکسته شد ، فدرال فدرال فدرال فدرال را گرفت زیرا فدرال رزرو از مشکل در حال توسعه خبر نداشت. با این حال ، سالها بعد ، کیفیت اطلاعات موجود در اختیار دولت برای جلوگیری از بحران های بزرگتر به هیچ وجه بهبود نیافته است ، اگرچه تعداد صندوق های پرچین و اهمیت آنها در بازارها به طرز چشمگیری افزایش یافته است.
سرمایه گذار از مدیریت واقعی صندوق خود نسبت به حباب اینترنت دور است.
ما نیاز به یک مطالعه در مورد تأثیر وجوه داریم تا ببینیم در صورت وجود ، مقررات جدید چه چیزی لازم است. در تاریخ 26 ژوئیه 2002 ، SEC به صندوق های اصلی پرچین نوشت و از آنها خواسته بود كه پرسشنامه ای را در مورد مواردی مانند پیشینه مدیران صندوق و فرآیندهای ارزیابی پر كنند. به نظر می رسد SEC نگران تضاد منافع (مانند صندوق های متقابل دارای صندوق های تامینی) و کلاهبرداری احتمالی و افزایش در دسترس بودن صندوق های تامینی به سرمایه گذاران خرده فروشی است. SEC ممکن است برای تنظیم صندوق های تامینی آماده شود.
تأثیر صندوق های محافظت در بازار
صندوق های پرچین به فروش کوتاه می رسد. فروش کوتاه همیشه حدس و گمان است ، نه سرمایه گذاری. رشد صندوق های تامینی از این طریق یک عنصر سوداگرانه بسیار بزرگتر را به بازار تزریق می کند. این امر باعث می شود بازار برای سرمایه گذارانی که سعی در تأمین مالی حقوق بازنشستگی و بازنشستگی ، شهریه کالج و غیره دارند ، با قدردانی از سرمایه گذاری در بورس سهام خود بسیار خطرناک تر شود.
برخی از گمانه زنی ها از طریق فروش کوتاه مدت و مناسب است. این نقدینگی را به بازار اضافه می کند و خوش بینی بیش از حد را محدود می کند. اما حدس و گمان بیش از حد بازارها را از یک وسیله نقلیه سرمایه گذاری به یک کازینو تبدیل می کند. صندوق های پرچین به احتمال زیاد با بی ثبات تر شدن آن و محدود کردن پتانسیل صعودی آن (از طریق مقادیر بسیار بیشتری از فروش کوتاه) بر عملکرد بازار تأثیر می گذارد. بیشتر مفسران درباره بازار این موضوع را نادیده می گیرند. هنگامی که بازار در یک روز متحمل خسارات بزرگی می شود ، آنها برخی از اخبار اقتصادی بد را پیدا می کنند و آن را به آن نسبت می دهند. هنگامی که بازار در یک روز به دست می آورد ، آنها به جهت کلی رو به بالا اقتصاد نگاه می کنند و آن را به آن نسبت می دهند. وقتی بازار متوقف می شود و به نظر می رسد بی هدف حرکت می کند ، آنها می گویند اقتصاد آمریکا مانند ژاپن رکود دارد. نکته این است که حتی اگر بازار به روش های ناآشنا رفتار می کند ، اما توضیح داده می شود که انگار به روش های سنتی رفتار می کند. در هیچ کجا تغییر بازیکنان موجود در بازار به رسمیت شناخته نشده است. تغییر در وسیله ای که بازیکنان بزرگ به دنبال سودآوری هستند و نقش بیشتر صندوق های تامینی و گمانه زنی ها از طریق فروش کوتاه نادیده گرفته می شود.
صندوق های پرچین منشأ خود را در گمانه زنی در بازارهای ارز بین المللی داشتند. ارزها دارای روندها ، بحران ها و گردش مالی هستند که همه آنها را برای حدس و گمان ایده آل می کند. اما به ندرت یک نفر مستقیماً در بازارهای ارزی سرمایه گذاری می کند که انتظار قدردانی بلند مدت را دارد. بازارهای ارزی بازارهای سوداگرانه هستند و نه بازارهای سرمایه گذاری. در مورد بازارهای کالایی نیز همین موضوع است. صندوق های پرچین اکنون در بازارهای سهام بسیار فعال هستند و در حال ساخت بازارهای سهام بسیار بیشتر شبیه به بازارهای ارز هستند. یعنی بازارهای سوداگرانه به جای بازارهای سرمایه گذاری.
نقاط صحبت کردن
صندوق های پرچین غول های نوظهور در بازارهای اوراق بهادار هستند. بیشتر فروش های کوتاه و همچنین خرید طولانی. تا همین اواخر آنها عرصه افراد ثروتمند بودند ، اما اکنون موقوفات کالج ، صندوق های بازنشستگی شرکت ها و افراد ثروتمند متوسط پول زیادی در آنها سرمایه گذاری کرده اند.
بهترین صندوق های پرچین سرمایه گذاران بسیار پیشرفته ای هستند و امروزه برای یک سرمایه گذار فردی که سعی در انتخاب سهام دارد ، حتی خطرناک تر می شوند. اما صندوق های محافظت بیشتر از گذشته وجود دارد ، و به نظر نمی رسد بسیاری از آنها سابقه سرمایه گذاری خوبی داشته باشند. در مورد وجوه کمی شناخته شده است زیرا به طور کلی آنها هنوز به تنظیم کننده ها گزارش نمی دهند.
چیز جدید جدید در سرمایه گذاری برای بسیاری از افراد ، صندوق وجوه است که توسط آن یک سرمایه گذار به یک بانک پرداخت می کند تا صندوق های تامینی را پیدا کند تا پول سرمایه گذار را در آن قرار دهد. هزینه های سرمایه گذاری از این طریق زیاد است ، و بانکهایی که برای قرار دادن پول سرمایه گذاران هزینه ای دارند ، به ندرت تخصص در انتخاب صندوق های تامینی دارند ، بنابراین سرمایه گذار دوباره با سرمایه خود ، هر چه که داشته باشد ، شانس بزرگی را می گیردبازگشت وعده داده شده
